या पुस्तक वाचण्यापूर्वी एक गोष्ट स्पष्ट करून घ्यावी लागेल. या कविता तुम्हाला comfort देण्यासाठी लिहिलेल्या नाहीत. त्या तुमचं मनोरंजन करणार नाहीत, तुम्हाला शांत करणार नाहीत, किंवा तुम्हाला “सगळं ठीक आहे” असा खोटा दिलासा देणार नाहीत. उलट, त्या तुमच्याकडून काहीतरी काढून घेतील. तुमची खात्री, तुमचं सुरक्षित वाटणं, आणि कदाचित तुमची स्वतःबद्दलची बनवलेली गोष्ट.
आपण ज्या काळात जगतो, तो वेगवान आहे असं आपण म्हणतो; पण खरा प्रश्न वेगाचा नाही दिशेचा आहे. आपण सतत चाललो आहोत, धावत आहोत, पुढे जातोय असं मानतोय; पण कुठे? आणि का? या प्रश्नांना आपण मुद्दाम टाळतो. कारण उत्तरं अस्वस्थ करणारी आहेत.
हे शहर, ज्यात आपण राहतो, हे फक्त concrete आणि प्रकाशाचं बनलेलं नाही. ते सवयींचं, भीतीचं, आणि स्वीकारलेल्या खोट्यांचं बनलेलं आहे. इथे प्रत्येक जण जिवंत असल्याचा अभिनय करतो, आणि प्रत्येक जण आतून थोडा थोडा संपत असतो. ही प्रक्रिया इतकी हळूहळू चालते की ती आपल्याला “नॉर्मल” वाटायला लागते.
या संग्रहातील कविता त्या “नॉर्मल” वर प्रश्न उपस्थित करतात.
त्या विचारतात,
जगणं म्हणजे नेमकं काय?
आपण जे करतो, ते आपण निवडलं आहे का, की आपल्याला तसं बनवलं गेलं आहे?
आपण खरंच विचार करतोय, की फक्त repeat करतोय?
या कवितांमध्ये तुम्हाला स्पष्ट अर्थ सापडणार नाही. कारण अस्तित्व स्वतः स्पष्ट नाही. माणूस तुकड्यांत जगतो विचार वेगळे, भावना वेगळ्या, आणि कृती वेगळ्या. त्यामुळे या कविताही तशाच आहेत, तुटलेल्या, अपूर्ण, आणि कधी कधी मुद्दाम अस्पष्ट.
इथे भाषा साधन नाही, तीच संघर्ष आहे.
या कविता तुम्हाला काही शिकवणार नाहीत. त्या तुम्हाला काही सिद्ध करणार नाहीत. त्या फक्त तुम्हाला तुमच्याच समोर उभं करतील, कोणत्याही स्पष्टीकरणाशिवाय, कोणत्याही संरक्षणाशिवाय.
आणि तो क्षण, जिथे माणूस स्वतःला टाळू शकत नाही, तोच सर्वात कठीण असतो.
कदाचित तुम्ही या कविता नाकाराल. कदाचित तुम्हाला त्या अतिशय नकारात्मक वाटतील. पण हा संग्रह निराशेचा नाही, तो प्रामाणिकतेचा आहे. कारण खोट्या आशेपेक्षा प्रामाणिक अंधार जास्त खरा असतो.
आणि तरीही,
जर तुम्ही शेवटपर्यंत पोचलात,
तर तुम्हाला कदाचित एक गोष्ट जाणवेल,
अंधार पूर्ण नसतो.
पण तो संपतही नाही.
तो फक्त थांबतो,
आणि आपल्याला विचार करायला भाग पाडतो.
म्हणूनच या कविता वाचण्यासाठी नाहीत.
त्या सहन करण्यासाठी आहेत.
जर तुम्हाला उत्तरं हवी असतील
इथे काहीच नाही.
फक्त प्रश्न आहेत.
आणि त्याहूनही वाईट
शांतता.
हे शहर जिवंत नाही.
ते चालू आहे.
आणि आपण
आपण त्याचा भाग नाही,
आपण त्याची सवय आहोत.
या कवितांमध्ये अर्थ शोधू नका.
अर्थ तुटलेला आहे.
स्वतःपासून पळू नका.
इथे लपायला जागा नाही.
जर तुम्ही शेवटपर्यंत वाचलंत
काही बदलणार नाही.
फक्त
तुम्हाला
ते जाणवेल.

— लेखक