**जुन्या घराचं दार**
*एका घराची, दोन भावांची आणि तीन पिढ्यांची कहाणी*
**लेखक: प्रविण भावे**

काही दारं कधीच बंद होत नाहीत... ती फक्त आपल्याला पुन्हा एकदा घरी परत बोलावत राहतात.

शार्दूल आणि सात्विक या दोन भावांची ही हृदयस्पर्शी कहाणी आहे. एका छोट्याशा घरात वाढताना मोठ्या भावाने न बोलता स्वीकारलेल्या जबाबदाऱ्या, लहान भावाचं निरागस बालपण, आईचं मूक प्रेम आणि वडिलांनी दिलेले संस्कार यांतून त्यांच्या आयुष्याचा प्रवास उलगडत जातो.

आयुष्याच्या वाटेवर नोकरी, लग्न, संसार आणि वाढत्या जबाबदाऱ्यांमुळे नात्यांमध्ये अंतर निर्माण होतं. गैरसमज वाढतात, संवाद कमी होतो आणि कधीकाळी एकत्र असलेली माणसं आपापल्या विश्वात गुंतून जातात. पण रक्ताच्या नात्यांपलीकडेही काही बंध असे असतात, जे काळाच्या ओघात तुटत नाहीत. ते कधी शांतपणे प्रतीक्षा करतात, तर कधी एखाद्या जुन्या आठवणीच्या निमित्ताने पुन्हा जिवंत होतात.

*जुन्या घराचं दार* ही केवळ दोन भावांची गोष्ट नाही; ती आपल्या आजूबाजूच्या असंख्य मराठी कुटुंबांची कहाणी आहे. मोठ्या भावाचा त्याग, आई-वडिलांची स्वप्नं, कुटुंबासाठी केलेला संघर्ष आणि उशिरा का होईना, आपल्या माणसांचं खरं मोल उमगण्याचा प्रवास या कथेतून मनाला स्पर्शून जातो.

आपण आपल्या माणसांना किती सहज गृहीत धरतो? त्यांच्या प्रेमाची, त्यागाची आणि अस्तित्वाची जाणीव होईपर्यंत खूप उशीर झालेला असतो का?

या प्रश्नांची उत्तरं शोधताना ही कादंबरी आपल्याला आपल्या स्वतःच्या नात्यांकडे नव्याने पाहायला शिकवते.

कारण काही नाती पुन्हा जोडण्यासाठी मोठ्या शब्दांची गरज नसते... कधी कधी फक्त **जुन्या घराचं दार पुन्हा एकदा उघडण्याची गरज असते.**