ସଂସାର ଜଞ୍ଜାଳରୁ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ପଥେ ଏକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଓ ସାମାଜିକ ଉପନ୍ୟାସ, ଯେଉଁଥିରେ ସଂସାରର ଜଞ୍ଜାଳ, ପାରିବାରିକ କଳହ, ମାନସିକ ଅଶାନ୍ତି ଓ ଜୀବନର ବିଭିନ୍ନ ସମସ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ସାଧାରଣ ମଣିଷର ଆତ୍ମିକ ଯାତ୍ରାକୁ ଚିତ୍ରଣ କରାଯାଇଛି।

ଜୀବନର ଅନେକ ଦୁଃଖ, ଅଭିମାନ, ଅଶାନ୍ତି ଓ ସମ୍ପର୍କର ତିକ୍ତତା ମଣିଷକୁ ଯେତେବେଳେ ଭିତରୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ, ସେତେବେଳେ ଶାନ୍ତିର ସନ୍ଧାନରେ ତା'ର ପଦକ୍ଷେପ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ପୁରୀ ଆଡ଼କୁ ବଢ଼ିଥାଏ। ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରର ପବିତ୍ର ପରିବେଶ, ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ମହାପ୍ରସାଦର ମହିମା, ରହସ୍ୟମୟ ସାଧୁଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ, ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଅନ୍ତରର ଅନୁଭୂତି ତା'ର ଜୀବନକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଇଥାଏ।

ଏହି ଯାତ୍ରା କେବଳ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାର ଯାତ୍ରା ନୁହେଁ; ଏହା ନିଜ ମନ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଖୋଜିବାର ଏକ ଅନ୍ତର୍ଯାତ୍ରା। ଭକ୍ତି, ସେବା, କ୍ଷମା, ପ୍ରେମ, ମାନବିକତା ଓ ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ମାଧ୍ୟମରେ ମଣିଷ କିପରି ନିଜ ଅଶାନ୍ତିକୁ ଜୟ କରି ଜୀବନର ଏକ ନୂଆ ଅର୍ଥ ଖୋଜିପାରେ—ଉପନ୍ୟାସଟି ସେହି ପ୍ରଶ୍ନର ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀ।

ଏହି କାହାଣୀରେ ସଂସାର ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା, ଦୁଃଖ ଓ ଆଶା, ଅଭିମାନ ଓ କ୍ଷମା, ମଣିଷ ଓ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି—ଏସବୁର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସମନ୍ୱୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।

ସଂସାରର ଜଞ୍ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତିର ପଥ କେଉଁଠି? ଶାନ୍ତି କ'ଣ କେବଳ ବାହାରେ ମିଳେ, ନା ମଣିଷର ନିଜ ଅନ୍ତରରେ ତାହାର ଉତ୍ତର ଲୁଚି ରହିଛି? — ଏହି ଉପନ୍ୟାସ ସେହି ଅନ୍ୱେଷଣର ଏକ ଆତ୍ମିକ ଯାତ୍ରା।