ଯେତେବେଳେ ଏକ ପୁଅଠାରୁ ବହୁ ଦୂରରେ ଜଣେ ବାପାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ପ୍ରେମର କାର୍ଯ୍ୟ ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇନଥାଏ।

"ଅନ୍ତିମ ବିଶ୍ରାମ" ସେହି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନଗୁଡ଼ିକର ଏକ ସ୍ମୃତିଚାରଣ — ପୁରୀର ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରରେ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର, ପରିବାର ସହିତ ତେର ଦିନିଆ କ୍ରିୟାକର୍ମ, ଏବଂ ତ୍ରିବେଣୀ ସଙ୍ଗମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାତ୍ରା। ଏହା ସେହି ସଂସ୍କାର ପଛରେ ଥିବା ଏକ ଶାନ୍ତ ଜୀବନର କାହାଣୀ ମଧ୍ୟ — ଏକ ବାପା ଓ ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ନୀରବ ପ୍ରେମ, ଏକ ଏପରି ବନ୍ଧନ ଯାହା ପାଇଁ ଅଧିକ ଶବ୍ଦର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା, ଏବଂ ପିଲାଦିନର ସେହି ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ, ଯାହା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଚାଲିଯିବା ପରେ ପୁଣି ଫେରି ଆସେ।

ଅବିନାଶ ଏଠାରେ ଲେଖିଛନ୍ତି ଜଣେ ପୁଅ ଭାବେ, ଯିଏ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ସହିତ ଆହୁରି କିଛି ସମୟ ଚାହୁଁଥିଲେ — ଜଣେ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକ, ଶାନ୍ତ ଦୃଢ଼ତାର ଅଧିକାରୀ, ଯାହାଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଥିଲା ତାଙ୍କର ପରିବାର। ପୁସ୍ତକଟି ପୁରୀରୁ ପ୍ରୟାଗରାଜ ଆଡ଼କୁ, କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ସ୍ମରଣ ଆଡ଼କୁ, ଏବଂ ଶୋକରୁ ସେହି ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥାଏ ସେଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ: ଏକ ଏପରି ସମ୍ପର୍କ ଯାହା ସେହି ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାରେ ଜୀବିତ ରହିଥାଏ ଯାହା ସେ ଶିଖାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ପ୍ରେମରେ, ଯାହାକୁ ସେ କ୍ୱଚିତ ନାମିତ କରୁଥିଲେ।

ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେହି ଅତିରିକ୍ତ ସମୟ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ, ଯାହା ପାଇଁ ସେମାନେ ଆଶାରଖିଥିଲେ।