‘नातू’ ही एका आजोबा आणि त्यांच्या नातवाच्या नात्याची हृदयस्पर्शी कथा आहे—आणि त्या नात्यात दडलेल्या प्रेमाची, स्वप्नांची आणि वेळेच्या किमतीची जाणीव करून देणारी कहाणी आहे.

जयेशला आपल्या आजोबांवर खूप प्रेम असते. तो वारंवार आजोबांना आपल्या घरी येण्याची आणि त्याच्यासोबत वेळ घालवण्याची विनंती करतो. पण प्रत्येक वेळी आजोबांकडे एकच उत्तर असते—

“उद्या.”
“लवकरच.”
“नंतर.”

आयुष्य पुढे सरकत राहते. जयेश मोठा होतो. त्याची स्वप्ने मोठी होतात आणि आपल्या आजोबांकडून प्रेरणा घेत तो देशसेवेचे स्वप्न पाहतो. अखेर तो सैनिक बनतो.

पण नियती त्याच्यासाठी काही वेगळेच लिहून ठेवते.

एका अनपेक्षित घटनेनंतर आजोबांना आपल्या भूतकाळाकडे पुन्हा पाहावे लागते. तेव्हा त्यांना एक कटू सत्य जाणवते—त्यांच्याकडे वेळ नव्हता असे नव्हते; त्यांनी तो वेळ दिला नव्हता.

एका छोट्याशा पिशवीत जपलेल्या आठवणी, बालपणीच्या चिठ्ठ्या, एक खेळण्यातील सैनिक, जुन्या छायाचित्रातील रिकामी जागा आणि विस्मृतीत गेलेले क्षण त्यांना जयेशच्या आठवणींकडे घेऊन जातात.

‘नातू’ ही केवळ आजोबा आणि नातवाची कथा नाही.

ही कथा आपल्याला विचारायला भाग पाडते—

आपण आपल्या प्रिय व्यक्तींना वेळ देण्यासाठी “उद्या”ची वाट तर पाहत नाही ना?

कारण कधी कधी “उद्या”, “लवकरच” आणि “नंतर” हेच आपल्या आयुष्यातील सर्वात मोठे पश्चात्ताप बनतात.

कथा वाचा. प्रवास अनुभवा. आणि स्वतःला एक प्रश्न विचारा—
ज्यांना तुम्ही आज वेळ देऊ शकता, त्यांना तुम्ही किती दिवस “उद्या” म्हणणार आहात?