ദയയോടെ ചെയ്യുന്ന യാതൊന്നും ഇവിടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നില്ല. ഒരു കയ്യിൽ നിന്നും മറ്റൊരാളിലേക്ക് അത് മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു; അത് താഴെവീഴാതെ നോക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഓരോരുത്തരും ചെയ്യേണ്ടത്. എനിക്കത് കൂടുതൽ ദൂരം കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാനത് മറ്റുള്ളവരെ ഏൽപ്പിച്ചു. ആ യാത്ര എത്രത്തോളം നീളമുള്ളതാണെങ്കിലും, ബാക്കി ദൂരം അത് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്ന എന്റെ അയൽക്കാരിൽ ഞാൻ വിശ്വാസമർപ്പിച്ചു.
വരാനിരിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ചോദിച്ചാൽ എനിക്കറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നില്ല. പ്രായമായ സ്ത്രീകൾക്ക് തോന്നുന്നതുപോലെയുള്ള വെറുമൊരു തോന്നൽ മാത്രമായിരിക്കാം. പക്ഷെ ഈ നാട്ടിലെ ചില കുട്ടികൾ ഒരുനാൾ മുങ്ങിത്താഴുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു—പുഴയിലല്ല, അവരുടെതന്നെ സങ്കടങ്ങളിൽ. ആ സമയത്ത് ഈ നാടിനോടൊന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ, അവർക്കുവേണ്ടി ഈ നാട് ആ ഇരുട്ടിലേക്കിറങ്ങിച്ചെല്ലുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു.