ஒரு கதாபாத்திரச் சுயவிவரம் என்பது அசையாமல் நிற்கும் நிலையான கட்டமைப்பு அல்ல; அது மனித மனத்தின் பரந்த பரிசோதனை உளவியல் நிலப்பரப்பாகும்.

ஒரு கதாபாத்திரச் சுயவிவரம் என்பது பல பரிமாணங்களை பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி. சிறுவயதிலிருந்தே, அதில் நல்லவர்கள் மற்றும் வில்லன்கள் மட்டுமே இருப்பதாகிய எளிமைப்படுத்தப்பட்ட புரிதல் நமக்குப் புகட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த மேலோட்டமான கதை நம் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்து, பாண்டவர்கள் "நல்லவர்கள்" என்றும், கௌரவர்கள் "கெட்டவர்கள்" என்றும் நம்மை நம்ப வைத்துள்ளது. ஆனால், ஒரு எழுத்தாளர் படைத்த கதாபாத்திரத்தின் நுணுக்கங்களை ஆழமாக வாசிக்கும்போது, இந்த இருவேறு வகைப்படுத்தலே உண்மை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

துரியோதனன் என்ற பெயர் உச்சரிக்கப்படும் தருணத்திலேயே, அவன் பொதுவாக மூன்று வரையறைகளுக்குள் அடைக்கப்படுகிறான்: "வக்கிரம்," "ஆணவம்," "தீமை." ஆனால், மூலக் காவியத்தை ஆழமாக ஆராய்ந்தால், அவன் ஒரு அசாதாரணமான தலைமைத்திறன் கொண்டவன், நட்பிற்காக உலகமே எதிர்த்தாலும் உறுதியாக நின்ற மனிதன், தனது இறுதி மூச்சுவரை தன்னம்பிக்கையையும் கம்பீரத்தையும் கைவிடாத வீரன் என்பதைக் காண முடியும்.

இந்த நூல், துரியோதனனை "நல்லவன்" என்று நிரூபிக்க முயலும் ஒரு முயற்சி அல்ல. அவனுடைய ஆணவத்தையோ குறைகளையோ நியாயப்படுத்துவதும் இதன் நோக்கமல்ல; அவன் எடுத்த முடிவுகளை மறைப்பதும் அல்ல. மாறாக, அவனுடைய கம்பீரத்தையும், அவனுடைய குறைகளையும், அவனுடைய மனிதத் தன்மையின் ஆழத்தையும் எந்தப் பக்கச்சார்புமின்றி முன்வைப்பதே இந்தப் படைப்பின் உண்மையான நோக்கமாகும்.

நமது பார்வை விரிவடையட்டும். ஏனெனில் இது ஒரு சாதாரணக் கதை அல்ல; உயிரோட்டத்துடன் என்றும் வாழும் ஒரு மகாகாவியம்.