या पुस्तकात मी स्वतःला जास्त उघड केलं आहे, तुला नाही. कारण तुला समजावणं हा माझा हेतू नव्हता… स्वतःला समजून घेणं हे होतं. आणि जेव्हा मी स्वतःला समजून घ्यायला सुरुवात केली, तेव्हा लक्षात आलं की माझ्या प्रत्येक भावनेच्या मागे कुणीतरी शांतपणे उभं आहे.
कधी तुला वाटेल की या ओळी खूप वैयक्तिक आहेत. आणि ते खरं आहे. कारण कविता नेहमीच वैयक्तिक असते. पण त्या वैयक्तिकतेतच सार्वत्रिकता लपलेली असते. प्रत्येक वाचक त्यात स्वतःला शोधतो, आणि प्रत्येक अर्थ वेगळा होतो. म्हणूनच या गझला फक्त माझ्या नाहीत… त्या तुझ्याही आहेत, जर तू त्या तशा वाचल्यास.
मी इथे कोणताही मोठा संदेश देत नाही. मी फक्त एवढंच सांगू इच्छितो की प्रत्येक ओळ ही एका अपूर्ण संवादाचा भाग आहे. कधी मी बोललो नाही, म्हणून शब्द बोलले. कधी तू समजली नाहीस, म्हणून कविता वाढत गेली. आणि या दोन्ही गोष्टींमध्येच हे पुस्तक जन्माला आलं.