আমি আৰু আপুনি আমি সকলোৱেই এক বৃহত্তৰ সত্তাৰ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ অংশ; সেই বিশাল বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ, যি আমি দেখা আৰু বুজি পোৱাতকৈ বহু দূৰলৈকে নিজৰ অস্তিত্ব অব্যাহত ৰাখিছে। মানৱতা কেৱল আমাৰ কাৰ্যৰ জৰিয়তেই পৰস্পৰৰ সৈতে সংযুক্ত নহয়, বৰং আমি আন মানুহৰ জীৱনত এৰি যোৱা অনুভূতি, সিদ্ধান্ত আৰু শক্তিৰ জৰিয়তেও সংযুক্ত। কৰ্মফল কেৱল পুৰস্কাৰ বা শাস্তিৰ কথা নহয়; ই আমি পৃথিৱীখনক কি দিওঁ, তাৰ এক নীৰৱ প্ৰতিফলন। প্ৰতিটো চিন্তা, প্ৰতিটো কাৰ্য আৰু প্ৰতিটো অনুভূতিয়েই আমি নিজৰ আৰু আনৰ বাবে সৃষ্টি কৰা জীৱনযাত্ৰাৰ একোটা অংশ হৈ পৰে। হয়তো জীৱনৰ উদ্দেশ্য বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক জয় কৰা নহয়; বৰং দয়া, সচেতনতা আৰু কৃতজ্ঞতাৰে এই বিশাল অস্তিত্বৰ মাজত আমাৰ নিজৰ স্থানটো বুজি পোৱাটোৱেই জীৱনৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডে কেনেদৰে আগবাঢ়িব, সেইটো আমি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰোঁ; কিন্তু ইয়ালৈ আমি কি অৱদান আগবঢ়াম, সেইটো আমি বাছি ল’ব পাৰোঁ। আৰু হয়তো, শেষত, এজন মানুহৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ উত্তৰাধিকাৰ হৈছে তেওঁ পৃথিৱীৰ পিছত এৰি যোৱা মানৱীয়তা আৰু ভালপোৱা।