ਕੁਝ ਲਕੀਰਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ—ਇਹ ਇੱਕ ਕੌਮ ਦੀ ਰੂਹ 'ਤੇ ਉੱਕਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਆਹੀ ਲਹੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
​ਅਗਸਤ ੧੯੪੭। ਜਦੋਂ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਨੇ ਨਕਸ਼ੇ 'ਤੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ, ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਧੜਕਦਾ ਦਿਲ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਂਝੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਲੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਭਿਆਨਕ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਗਰਕ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਜੱਦੀ ਘਰ ਸੁਆਹ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਉਮਰ ਭਰ ਦੇ ਗੁਆਂਢੀ ਅਚਾਨਕ ਓਪਰੇ ਹੋ ਗਏ।
​ਇਸ ਬੇਰਹਿਮ ਵੰਡ ਦੇ ਕਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਮ ਲੋਕ ਫਸ ਗਏ, ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਹਿੰਸਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਵੱਸ ਰੁੜ੍ਹ ਗਏ ਸਨ। ਅਰਜਨ, ਸਰਵਣ, ਹਰਨਾਮ, ਅਤੇ ਆਇਸ਼ਾ ਲਈ, ਇਹ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਸਰਹੱਦ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਿਆਸੀ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਮੌਤ ਦਾ ਇੱਕ ਖੌਫ਼ਨਾਕ ਰਸਤਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਅਤੀਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਇੱਕ ਦਰਦਨਾਕ ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ।
​ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਪਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਪਰਖ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿਣ ਲਈ ਅਕਸਰ ਅਣਕਿਆਸੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਅਚਾਨਕ 'ਆਪਣੇ' ਅਤੇ 'ਬੇਗਾਨੇ' ਦੀ ਕੰਧ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹਮਦਰਦੀ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲੜਨਾ ਪਿਆ।
​ਲਹੂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਲਕੀਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਲੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਨੀ ਜਜ਼ਬੇ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਹ ਕੰਬਾਊ ਅਤੇ ਦਿਲ-ਟੁੰਬਵਾਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਹੈ। ਇਹ ਵੰਡ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਹੌਂਸਲੇ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।