"கல்லுக்கு நினைவு இருக்கும். மனுஷனுக்கு மறதி இருக்கும்."

கார்மேகமலையில் நாற்பது வருஷமா ஒவ்வொரு கார்த்திகை இரவும் ஒருத்தர் காணாமப் போறாங்க. ஊரு அதை ஒரு விழாவா கொண்டாடுது.

விழி, ஒரு கல் செதுக்குற கலைஞர்; இருபத்தாறு வருஷம் கழித்து தன் சொந்த ஊருக்குத் திரும்புறா. அவளது அப்பாவின் பணிப்பட்டறையில் முடிக்கப்படாத ஒரு முகம் கிடக்கிறது—அது அவளது அம்மாவினுடையது.

கல்லைத் தொட்டால் அது நினைவுகளைச் சொல்லும்; அந்த நினைவுகள் அவளை மலையின் உள்ளே இருக்கும் இருண்ட இரகசியத்திற்குள் இழுத்துச் செல்லும்.

ஒரு கொலை. ஒரு காதல். நாற்பது வருஷங்களுக்கு முந்திய ஒரு பெரும் பொய்.

நினைவுகளும் மர்மங்களும் பின்னிப் பிணைந்த கார்மேகமலையின் இந்த நாட்குறிப்பைத் திறக்கத் தயாரா?